Türkiye’de maaş ve gelir artışlarına ilişkin yapılan son düzenlemeler, gelir adaletsizliğini bir kez daha gözler önüne serdi. Bir yanda milletvekillerine yapılan 43 bin TL’yi aşan maaş artışı, diğer yanda memur, asgari ücretli ve emekliye reva görülen sınırlı zamlar, toplumda büyük tepki yarattı.
Yapılan düzenlemelere göre;
- Milletvekillerinin maaş artışı: yaklaşık 43.000 TL
- Memurlara yapılan artış: ortalama 8.500 TL
- Asgari ücretliye yapılan artış: yaklaşık 6.000 TL
- Emeklilere yapılan artış: yalnızca 2.500 TL
Bu tablo, milyonlarca vatandaşın geçim mücadelesi verdiği bir dönemde, “kim için refah, kim için sabır?” sorusunu yeniden gündeme taşıdı.
“Sabır” Çağrıları Karşılık Bulmuyor
Yetkililer tarafından sıkça dile getirilen “sabır” çağrılarına karşılık, sahadan yükselen ses giderek sertleşiyor. Artan kira fiyatları, gıda ve enerji maliyetleri, faturalar ve temel ihtiyaçlar karşısında; özellikle emekliler ve asgari ücretliler için verilen zamların hayatın gerçekleriyle örtüşmediği ifade ediliyor.
Bir emeklinin aldığı zam, tek başına bir aylık mutfak masrafını dahi karşılamazken; yüksek maaş gruplarına yapılan artışların on binlerce lirayı bulması, toplumsal vicdanı yaralayan bir tablo oluşturuyor.
Gelir Uçurumu Derinleşiyor
Uzmanlar, bu tür artışların sadece ekonomik değil, aynı zamanda sosyal bir sorunyarattığına dikkat çekiyor. Aynı ülkede yaşayan vatandaşlar arasında gelir farkının bu denli açılması; umut, adalet ve gelecek duygusunu zedeliyor.
Memur, işçi ve emekli “ay sonunu nasıl getireceğim?” sorusuyla yaşarken; yüksek maaşlı kesimlerin refah artışı, toplumda derin bir kırılmaya yol açıyor.
“Bu Zamlar Yaşamak İçin Değil, Hayatta Kalmak İçin”
Vatandaşların ortak görüşü net:
Bu zamlar, insanca yaşamak için değil; sadece hayatta kalabilmek için yeterli.
Özellikle emekliler için 2.500 TL’lik artışın, artan hayat pahalılığı karşısında sembolikkaldığı ifade ediliyor.
Dayanacak Güç Kalmadı
Toplumdan yükselen tepki tek cümlede özetleniyor:
“Millete sabır diyenler bilsin ki, bu milletin artık dayanacak gücü kalmadı.”
Adil ücret, eşit paylaşım ve insanca yaşam talebi her geçen gün daha yüksek sesle dile getirilirken; mevcut tablo, bu taleplerin karşılanmadığını açıkça ortaya koyuyor.
