Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, 2021/12218 E. ve 2021/16601 K. sayılı kararlarında mobbing iddialarına ilişkin önemli bir hukuki yaklaşım benimsedi. Kararda, mobbingin doğası gereği gizli, tanıksız ve sistematik süreçlerde gerçekleştiği vurgulandı.
“KESİN DELİL BEKLEMEK ADALETİ ZEDER”
Yargıtay, geçmişte mobbing iddialarında şüpheye yer bırakmayacak derecede kesin delil aranmasının adalet duygusunu zedelediğini belirtti. Bu yaklaşım, işçilerin yaşadığı baskı ve psikolojik tacizin somut belgelerle tamamen kanıtlanmasının her zaman mümkün olmadığını kabul ediyor.
“EMARELER VE KUŞKULAR YETERLİ”
Karara göre, mobbinge maruz kalan işçinin, kendisine mobbing uygulandığına dair kuşku uyandıracak olguları ve emareleri ileri sürmesi yeterli sayılıyor. Yani işçinin, yaşadığı psikolojik tacizi ve iş yerindeki olumsuz sistematik uygulamaları gösteren belirtiler, mobbing iddiasının değerlendirilmesinde yeterli delil teşkil edebiliyor.
MOBBİNG DAVALARINDA ÖNEMLİ KARAR
Bu karar, mobbing davalarında işçi lehine bir yaklaşım olarak değerlendiriliyor. Mahkemelerin, mobbing iddialarında mutlaka yazılı belge veya tanık aramasının adaleti engelleyebileceği, emareler ve kuşku uyandıran olguların da dikkate alınması gerektiği vurgulanıyor.
Özetle, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi kararları, mobbingin doğası gereği gizli ve sistematik oluşunu kabul ederek, işçilerin hak arama süreçlerini kolaylaştırıyor ve adaletin sağlanması için %100 kesin delil arama şartını kaldırıyor.
